ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟವಾದ ಮರಣದ ನಂತರದ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ 'ಗರುಡ ಪುರಾಣ'ದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಖರವಾದ ಮತ್ತು ಕಠಿಣವಾದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಮರಣ ಹೊಂದಿದಾಗ, ಅವರ ಕೊನೆಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಆಪ್ತ ಬಂಧುಗಳು ಬರಲಿ ಎಂದು ಶ*ವವನ್ನು ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ಧತಿ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ 'ಫ್ರೀಜರ್ ಬಾಕ್ಸ್'ಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಇದು ಇನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ, ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದು ಮೃತರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ದೊಡ್ಡ ಅಪಚಾರವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಪುರಾಣಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತವೆ.
ಗರುಡ ಪುರಾಣದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಮಗಳು
ಗರುಡ ಪುರಾಣದ ಪ್ರಕಾರ, ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಹೋದ ನಂತರ, ಆ ದೇಹವು ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ಗಾಳಿ, ನೀರು ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ವಿಲೀನವಾಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಆ ಜೀವಿಯ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮುಂದಿನ ಮಾರ್ಗ ದರ್ಶನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ಕೇವಲ ದೇಹ ಮಾತ್ರ, ಆದರೆ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಅವರು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ದೇಹವು ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿರುವವರೆಗೂ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಆ ಶರೀರದ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಭವಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುವುದು ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಯಾವುದು?
ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಸಲು ಕೆಲವು ಮಹತ್ವದ ಸಮಯಗಳಿವೆ.
- ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಒಳಗಿನ ಸಂಸ್ಕಾರ: ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೆ, ಅಂದೇ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಮೊದಲು ದಹನ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.
- ರಾತ್ರಿ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ: ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಾವು ರಾತ್ರಿ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ, ಮರುದಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯದ ನಂತರವೇ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ನಂತರ ದಹನ ಮಾಡುವುದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ ದೋಷವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಪರಲೋಕದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
- ಸಮಯದ ಮಿತಿ: ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೂ, ಶ*ವವನ್ನು ಗರಿಷ್ಠ 24 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಇಡಲು ಪರಾಶರ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇಡುವುದು ಮೃತರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಹಿಂಸೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ವಿಳಂಬವಾದರೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು
ಶ*ವವನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡುವುದರಿಂದ ಹಲವಾರು ತೊಂದರೆಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ದೇಹವು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ಆತ್ಮವು 'ಪ್ರೇತ' ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಗಂಟೆಯ ವಿಳಂಬವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹಸಿವು, ಬಾಯಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿಪರೀತ ಸಂಕಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಫ್ರೀಜರ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಶರೀರ ಕೊಳೆಯದಂತೆ ತಡೆಯಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಆತ್ಮದ ಲೌಕಿಕ ಬಂಧನವನ್ನು ಕಳಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಹನದ ನಂತರವೇ ಜೀವಿಯು ಪಿತೃಲೋಕದ ಕಡೆಗೆ ತನ್ನ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಲು ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಶ*ವವು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮನೆಯವರ ದುಃಖವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮೃತರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಅಂತಿಮ ಗೌರವ
ಸತ್ತವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿದ ಮೇಲೆ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಮಗನೇ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿದ್ದರೂ, ಮಗ ಬರಲು ಅತಿಯಾದ ವಿಳಂಬವಾಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಹತ್ತಿರದ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳೇ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದು ಸರಿ. ನಂತರ ಆ ಆತ್ಮದ ಸದ್ಗತಿಗಾಗಿ ಕಾಶಿ ಅಥವಾ ಗಯಾದಂತಹ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಂಡ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆ ಜೀವಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಜೀವನವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹೋಗುವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಗೌರವಯುತವಾದ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾದ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವು ಬದಲಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮೃತರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಲ್ಲಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ.
