ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯೋಗದ ಪಾಠ - ವಿದೇಶಿ ಸಸ್ಯಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರ ಅಗತ್ಯ!!

ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು, ಕೃಷಿಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ಬರಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ನೆಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿ. ಆದರೆ ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಕೆಲವು ವಿದೇಶಿ ಸಸ್ಯಗಳು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಹುದು. ಅಮೆರಿಕದ ಒಕ್ಲಹೋಮಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಹುಲ್ಲಿನ ಹರಡುವಿಕೆಯ ಕಥೆಯೂ ಇಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

'ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್' (Weeping Lovegrass) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಈ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನೆಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದರ ಕೆಲವು ತಳಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯಗಳ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪರಿಸರ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿವೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಹುಲ್ಲಿನ ಎ-67 ತಳಿಯನ್ನು ಒಕ್ಲಹೋಮಾ ಮತ್ತು ವಾಯವ್ಯ ಟೆಕ್ಸಾಸ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 20 ಲಕ್ಷ ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ 1940ರಿಂದ 1980ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಲಾಗಿತ್ತು.

1935ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಪ್ರಯೋಗದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು

1930ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಗ್ರೇಟ್ ಪ್ಲೇನ್ಸ್ ಪ್ರದೇಶಗಳು ತೀವ್ರ ಬರ, ಬಿರುಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿಯಿಂದ ಸಂಕಷ್ಟ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು 'ಡಸ್ಟ್ ಬೌಲ್' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಣಗಿದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಲವಾದ ಗಾಳಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯ ಫಲವತ್ತತೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಬೇರುಗಳಿರುವ ಹುಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮೂಲದ ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಫಲವತ್ತತೆಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೂ ಬದುಕಬಲ್ಲ ಹುಲ್ಲಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು.

ಅಮೆರಿಕದ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ 1935ರಲ್ಲಿ ಒಕ್ಲಹೋಮಾದ ಸ್ಟಿಲ್‌ವಾಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ನೆಡಲಾಗಿತ್ತು. ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ನೈಋತ್ಯ ಅಮೆರಿಕದ ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಪಶುಗಳಿಗೆ ಮೇವು ಒದಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಲಾಯಿತು.

20 ಲಕ್ಷ ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹರಡಿದ ಎ-67 ತಳಿ

ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್‌ನ ವಿವಿಧ ತಳಿಗಳನ್ನು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎ-67 ತಳಿಯು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನೆಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ತಳಿಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು 1927ರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ-ಮಧ್ಯ ಟಾಂಜಾನಿಯಾ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಬಳಿಕ ಈ ಹುಲ್ಲು ಒಕ್ಲಹೋಮಾ ಮತ್ತು ವಾಯವ್ಯ ಟೆಕ್ಸಾಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 20 ಲಕ್ಷ ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು.

ಈ ಹುಲ್ಲಿನ ಉದ್ದವಾದ, ಕೆಳಮುಖವಾಗಿ ಬಾಗುವ ಎಲೆಗಳು ಅದರ ಹೆಸರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಇದರ ಬೇರುಗಳು ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಾವರಣವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಇದೇ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದರೆ ಇತರ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕು, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನೆಟ್ಟ ಸಸ್ಯವೇ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯ ಸಮುದಾಯದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯಗಳ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುತ್ತದೆ

ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಅಥವಾ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶದ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಅಳೆಯುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಸಿರು ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವೆಲ್ಲ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ, ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಆವಾಸಸ್ಥಾನ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇತರ ಹುಲ್ಲುಗಳು, ಹೂಬಿಡುವ ಸಸ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಪೊದೆಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂದು ವಿವಿಧ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಸೂಚಿಸಿವೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿರುವ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅರಿಜೋನಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಸಸ್ಯವೈವಿಧ್ಯ ಹೋಲಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಮತ್ತು ಓಕ್ ಮರಗಳ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು.

1999ರ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಓಕ್ ಸವನ್ನಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗರಿಷ್ಠ 134 ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳು, ಸ್ಥಳೀಯ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳಲ್ಲಿ 100 ಪ್ರಭೇದಗಳು ಮತ್ತು ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 58 ಪ್ರಭೇದಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು. ಇದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಪರಿಸರಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ.

ಸಸ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸಸ್ಯಗಳು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳಂತಹ ಅಂಶಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಭೇದಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣು, ಹವಾಮಾನ, ನಿರ್ವಹಣಾ ಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ಸಸ್ಯಾವರಣವೂ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು.

ವಿದೇಶಿ ಹುಲ್ಲುಗಳು ಏಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತವೆ

ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್‌ನಂತಹ ಹುಲ್ಲುಗಳು ಕಡಿಮೆ ಫಲವತ್ತತೆಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲವು. ಅವುಗಳ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಹೊಸ ಸಸ್ಯಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಬಹುದು. ಒಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಬೇರು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೆಲವು ಪರಿಸರಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿಯಿಂದ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದ ಭೂಮಿ, ರಸ್ತೆಬದಿಗಳು, ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬದಲಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದ ಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಹಸಿರೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇಂತಹ ಹುಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊರಗೂ ಹರಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುವುದರಿಂದ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾದ ಉದ್ದೇಶಿತ ಪ್ರದೇಶದ ಹೊರಗೆ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಎಲ್ಲ ವಿದೇಶಿ ಸಸ್ಯಗಳೂ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಸಸ್ಯಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಸಸ್ಯಗಳು ಹೊಸ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದಾಗ, ಅವುಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೆಡುವ ಮೊದಲು ಅವುಗಳ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪರಿಸರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಮಣ್ಣಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯದ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಅಗತ್ಯ

ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿ ತಡೆಯುವುದು ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ಆದರೆ ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಸಸ್ಯಗಳು ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು.

ಒಕ್ಲಹೋಮಾ ಸ್ಟೇಟ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಕೆಲವು ಹುಲ್ಲುಗಳು ದಟ್ಟವಾದ ಏಕಪ್ರಭೇದದ ಸಸ್ಯಾವರಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಆವಾಸಸ್ಥಾನದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕುಸಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.

ಪರಿಸರ ಪುನಶ್ಚೇತನ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದು, ನೆಟ್ಟ ಸಸ್ಯಗಳ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಸಸ್ಯವು ತಕ್ಷಣದ ಪ್ರಯೋಜನ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದರ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು.

1935ರಲ್ಲಿ ಒಕ್ಲಹೋಮಾದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ವೀಪಿಂಗ್ ಲವ್‌ಗ್ರಾಸ್ ನೆಡುವಿಕೆಯ ಕಥೆ ಪರಿಸರ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪಾಠವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿ ತಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸಲು ಬಳಸುವ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಾಗ ತಕ್ಷಣದ ಪ್ರಯೋಜನದ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯವೈವಿಧ್ಯ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಪರಿಸರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಸರಿಯಾದ ಸಸ್ಯ ಆಯ್ಕೆ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಣ್ಣಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಯ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.